|
dr Artur Paszko
Struktura etniczna Polski znacząco różni się od obrazu większości społeczeństw zachodnioeuropejskich. O ile bowiem te ostatnie uznać można za wielokulturowe, o tyle w Polsce nadal mamy do czynienia z dominacją jednej grupy etnicznej. Polska bowiem nie była dotychczas miejscem interesującym dla dużych grup obcokrajowców szukających nowego miejsca do osiedlenia się na stałe, zaś zmiany granic po II wojnie światowej oraz wymuszone migracje tego okresu spowodowały, iż mniejszości narodowe i etniczne to obecnie mniej niż 3% ogółu ludności Polski.
Sytuacja ta zaczęła zmieniać się dopiero na początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku, a więc po upadku komunizmu. Wraz bowiem z odrzuceniem tego systemu odrzucono twierdzenie, iż Polska jest państwem jednonarodowym upodmiotawiając tym samym nieliczne mniejszości narodowe i etniczne oraz – poprzez zmianę polityki wizowej - nieznacznie otwarto granice, co zaowocowało pierwszymi falami imigracji. Duży wpływ na tę dynamikę miała sytuacja polityczno-ekonomiczna państw powstałych na gruzach Związku Radzieckiego.
Skala imigracji zwiększyła się dodatkowo po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej, a wpływ na to miały przede wszystkim dwa czynniki. Po pierwsze Polska zaczęła być postrzegana jako państwo docelowej imigracji (wcześniej dominowała imigracja tranzytowa). Po drugie zaś otwarcie europejskiego rynku pracy dla pracowników z Polski spowodowało ich masową emigrację (oficjalne statystyki mówią o kilkuset tysiącach, zaś szacunki nawet o milionie obywateli polskich, którzy wyjechali do pracy w państwach piętnastki) tworząc tym samym lukę na rynku krajowym. Zjawisko to w przyszłości pogłębiać będzie się ze względu na ujemny przyrost naturalny |
